Second Department of Psychiatry

Objective The present study attempted to investigate the clinically important broader dimensions of clinical characteristics of delusions, through multivariate analysis, in a pure sample of elderly unipolar delusional depressives as well as to test their external validity against a set of demographic, anamnestic and psychopathological validators. Methods Fifty inpatients suffering from psychotic major depression (PMD) in the context of major depressive disorder, 60 years old or older, were assessed on the basis of SCID IV, HRSD, MMSE and by three-point ordinal scales of 12 clinical, intrinsic or relational characteristics of delusions tested for their inter-rater reliability. Results Principal Component Analysis resulted in the extraction of five factors, jointly accounting for 69.7% of the total variance. The five factors were interpreted as representing the dimensions of delusional strength, acute upsetting, delusional organization, incomprehensibility and incitation to actions. Most of the factors were differentially associated with patients' demographic, anamnestic and clinical variables. Conclusion Our results overlap in part with those of another similar study in delusional depressives of all age-ranges, differing, however, in respects possibly attributable to peculiarities of elderly depressives. Overall, the findings of the present study contribute to the further elucidation of major clinical dimensions of delusions in PMD in the elderly and the testing of their external validity.

The role of brain-derived neurotrophic factor (BDNF) is to promote and modulate the neuronal responses across neurotransmitter systems in the brain. Therefore, abnormal BDNF signaling may be associated with the pathophysiology of schizophrenia. Decreased BDNF levels in the brain and the serum of patients with psychotic disorders have been reported. In the present study, we assessed serum BDNF levels in a group of 14 drug-naive first-episode patients with schizophrenia (FEP), compared to 15 healthy controls. The serum BDNF levels in the sample of FEP patients was significantly reduced compared to normal controls (23.92 ± 5.99 ng/ml vs. 30.0 ± 8.43 ng/ml, F = 5.01, df = 1, p = .034). Negative correlations were shown between serum BDNF levels of the patients and the PANSS Positive and Negative subscale scores. Our findings indicate that BDNF levels at the onset of schizophrenia may reflect associated pathophysiological processes as well as the severity of positive and negative psychotic symptoms.

Background: Despite the fact that smoking is a crucial morbidity factor among psychiatric patients, little progress has been made in order to reduce smoking during psychiatric hospitalization. Methods: We studied the smoking behaviour of patients admitted to a non-smoking psychiatric ward, after monitoring them for smoking habits and helping them cope in order to modify their smoking behaviour. For a period of 12 months, we conducted a prospective study of simple smoking avoidance measures in the 2nd Department of Psychiatry of Attikon University Hospital in Athens. Results: From 330 admitted patients, 170 (51.5%) were smokers; they were monitored for their smoking habits and encouraged by the nursing staff to reduce smoking. The mean number of cigarettes per day (CPD) at admission was 32.2 (sd 22.1) and upon discharge 14.1 (sd 14.8) (t = 11.7, p < 0.001). Most of the smokers, 142 (83.5%), managed to reduce their cigarette consumption per day. Diagnosis did not affect the reduction or increase in CPD. The only factor that predicted reduction in CPD was the female sex. Conclusions: Our findings indicate that seriously mentally ill psychiatric inpatients despite negative preconceptions and stereotypes respond well to simple measures aiming to reduce their smoking and modify their behaviour.

Ειςαγωγι: Σο παιδικό ψυχικό τραφμα ζχει ςυνδεκεί ςτενά με αυξθμζνθ ςυχνότθτα εμφάνιςθσ ψυχικϊν και ςωματικϊν προβλθμάτων κατά τθν ενιλικθ ηωι (Beitchman et al., 1992; Norman et al., 2012). Θεωρίεσ επικεντρωμζνεσ ςτθν αυτοκτονικότθτα τονίηουν τον πικανό του ρόλο ωσ αιτιολογικό παράγοντα, υποςτθρίηοντασ πωσ οι τραυματικζσ εμπειρίεσ τθσ παιδικισ θλικίασ παράγουν ςυναιςκιματα και ςκζψεισ που κακιςτοφν μια μόνιμθ ευαλωττότθτα ωσ προσ τθν εκδιλωςθ αυτοκτονικϊν ςυμπεριφορϊν (SMT; Rudd, 2006; IPTS; Joiner, 2005; Van Orden et al., 2010). κοπόσ: Η εξζταςθ των διακζςιμων ερευνθτικϊν δεδομζνων αναφορικά με τθν επίδραςθ του παιδικοφ ψυχικοφ τραφματοσ ςτθν εκδιλωςθ τθσ αυτοκαταςτροφικισ ςυμπεριφοράσ κατά τθν ενιλικθ ηωι.

Εισαγωγή Η διαταραχή ελλειμματικής προσοχής / υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ) είναι μία χρόνια, νευροαναπτυξιακή διαταραχή με πρώιμη έναρξη, η οποία χαρακτηρίζεται από επίμονα και ακατάλληλα για την ηλικία συμπτώματα απροσεξίας, υπερκινητικότητας και παρορμητικότητας, ξεχωριστά ή και σε συνδυασμό αυτών, τα οποία παρεμβαίνουν στην ομαλή λειτουργικότητα σχεδόν σε όλους τους σημαντικούς τομείς της καθημερινής ζωής 1 .

"Το παιδικό παιχνίδι στις βασικές του μορφές, σαν παιχνίδι άσκησης και σαν παιχνίδι με ρόλους, είναι ιστορικό φαινόμενο. Η εμφάνισή του καθορίζεται από την ιστορική εξέλιξη της κοινωνίας, από την αλλαγή της θέσης του παιδιού στο κοινωνικό σύστημα, στην πορεία της κοινωνικής του εξέλιξης" (Αντωνιάδης, 1994) Ένας ακριβής ορισμός για το τι συνιστά παιχνίδι δεν υπάρχει γιατί το παιχνίδι είναι δύσκολο να οριστεί:

Σημαίνει κάθε «τραυματισμό της ψυχολογικής υπόστασης και της συναισθηματικής σταθερότητας του παιδιού, όπως αυτός τεκμηριώνεται από μια εμφανή και ουσιαστική αλλαγή στη συμπεριφορά, τη συναισθηματική ανταπόκριση ή την επίγνωση», ή ο οποίος φαίνεται / εκδηλώνεται ως «άγχος, κατάθλιψη, απόσυρση ή επιθετική συμπεριφορά». Η συναισθηματική κακοποίηση παραβλάπτει τη ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού και το αίσθημα της αξίας του εαυτού του.